Masza zawsze była trochę plotkarą, ale teraz nie miała czasu na wyjaśnienia. Sama nie wiedziałam, co robić. Machinalnie sprzątałam, prałam i gotowałam obiad. Wszystkie te rutynowe czynności pomagały mi myśleć o minionym dniu, o tym, co działo się z naszym małżeństwem, z nami.
Była około drugiej po południu, kiedy usłyszałam, że drzwi się otwierają. Zamarłam ze szmatką w dłoni. Anton nigdy nie wracał o tej porze.
Nigdy. Moją pierwszą myślą było, że coś się stało.
Ale po trzaśnięciu zamka usłyszałam nie jeden głos, a dwa. A ten drugi brzmiał aż nazbyt znajomo. To był głos mojej teściowej, Natalii Wiktorowny.
Wykradłam się na korytarz i stanęłam za uchylonymi tylnymi drzwiami. Wiedziałam, że nie powinnam podsłuchiwać, ale coś w sposobie, w jaki rozmawiali, tak swobodnie w środku dnia pracy, sprawiło, że przeszedł mnie dreszcz… 😲😲😲
Wstrzymałam oddech. Serce waliło mi tak mocno, że myślałam, że słyszą je przez ścianę. Anton z matką weszli do pokoju i usłyszałam trzask drzwi. Najwyraźniej się tego nie spodziewali.
Może ktoś jest w domu.
„Mówiłam ci” – rozległ się znajomy, zimny głos Natalii Wiktorownej. „Ona nie ma z tobą szans. Nie chce rodziny ani dzieci. Myśli tylko o karierze”.
To było jak porażenie prądem. Jaką karierę? Jakie dzieci? Nigdy… ani słowem… nie dałam nikomu powodu, żeby myślał, że nie chcę rodziny.
Anton westchnął głęboko.
„Mamo, nie róbmy tego. Nie czas teraz”.
zobacz więcej na następnej stronie
